Britse Bulldog. Een spel dat bij de LCKV niet zo snel meer wordt gespeeld. Kinderen rennen van de ene kant naar de andere kant. Er is 1 tikker en je bent af als deze tikker je pakt en vervolgens weet op te tillen van de grond. Vervolgens wordt de persoon die af is ook tikker. De groep tikkers wordt steeds groter opdat zelfs de snelste en slimste spelers uiteindelijk gepakt kunnen worden.
We spelen dit liever niet meer, omdat het in de praktijk altijd blessures oplevert. Sommige mensen weten dat ze “gepakt zijn” en laten zich gewoon optillen. Maar er zijn altijd van die fanatiekelingen die er alles aan doen om niet af te zijn en om zich heen gaan slaan en schoppen. Bam! Ineens een voet op een neus.
Helaas is dit spel nog niet verboden op de Lorentzschool. Vorige week woensdag werden we, nota bene onderweg naar de teststraat voor Eef, gebeld door Emma dat ze was gevallen op school. Ze was tijdens Britse Bulldog al rennend geduwd, uit balans geraakt en met der pols op een fiets geland. Fiets vs pols 1-0. Gelukkig was Wilke beschikbaar om haar snel van school te halen en alvast naar huis te brengen. Aangezien Eef in quarantaine zat hoefden we niet lang na te denken wie met der naar de huisarts zou gaan. Eenmaal daar zei de dokter na een onderzoekje dat hij het 50% kans gaf dat het gebroken was en dat de keuze bij ons lag of we foto’s wilde laten maken. Die knoop hakte ik snel door.
Dus hup naar het ziekenhuis voor foto’s. Emma was super stoer en sterk. Ze weet door vorige ervaringen dat bij het nemen van foto’s de arm in een vervelende positie moet liggen, maar piept niet. De foto’s waren nog niet droog…. ahum, de pixels waren nog niet gevormd op het scherm van de verpleegkundig-radioloog of ze vertelde Emma en mij al dat er duidelijk een breuk zat in de radius. Balen!
Hier zie je links in der arm duidelijk een verdikking bij der pols… bummer!
Op mijn verzoek liet de arts assistent ook de radioloog er even naar kijken. Bot structuur prima, maar helaas ook nog een tweede breukje in de Ulna, rechts. Bijna niet te zien op deze foto, alleen voor de kenners.
Meteen kwamen er kusjes vanaf het thuisfront voor pechvogel Emma.
Volgende halte de gipskamer!
Wat een mooie mensen toch allemaal in de zorg. Zo lief en betrokken.
Mooi rood is niet lelijk, maar 4 weken gips, daar zit niemand natuurlijk op te wachten.
Zeker niet deze extra hoge variant vanwege de tweede breuk.
Maar Emma doet het goed. Ze klaagt niet, doet bijna alles zelf en is gewoon vrolijk. Heerlijk wijffie!
