Het enthousiasme voelt aanstekelijk. Al dagen hangt er een soort spanning in huis van “Het is bijna zover”. Juna is op maandag al begonnen met het pakken van haar spullen voor LCKV kamp. Dit jaar gaat ze naar Diever met Pien en Ymara en nog de nodige bekende van de afgelopen jaren. De voorpret als ouder is ook gewoon leuk. Ze gaat op woensdag lekker met die meiden shoppen in de stad, op jacht naar leuke verkleed spulletjes en houdt zelf netjes een lijstje bij van alle spullen die ze nog moet hebben en zelfs wat ze al ingepakt heeft. Zie het onderscheid.
Hier de foto vooraf. Natuurlijk in der LCKV trui, helemaal klaar voor kamp. Naast Ymara, Sofie (ook van Pernix en tevens dochter van de hoofdstaf Bea) en Pien.
Verzamelen bij de bus en wachten tot de hoofdstaf je naam noemt.
En hup een sprongetje in de tijd:
Zo komt ze uit de bus een week later.
Ze kan nog lachen en Cas en Em hebben der best een beetje gemist.
De foto achteraf, dit keer met der hele tent. Lekker stel!
Juun komt als een stuiterbal terug, vol enthousiaste verhalen. Ze heeft echt een top week gehad volgens mij.
Het bekende teken formulier. Ze is behoorlijk te pakken genomen, dus lekker veel door de bossen gestruind. Maar geen gekke dingen gelukkig.
Het is altijd leuk om tijdens de week een kaartje te ontvangen. Dan weet je een beetje hoe het gaat.
Wij en dan vooral Eef, stuurt zelf ook kaartjes. Meestal doen de kids die thuis zijn ook graag mee met het schrijven.
Hier word je toch blij van.
Zo en nu even relaxen.
Zoals we ondertussen van Juna weten is ze na een kampweek met twee goede nachten alweer aardig bijgeslapen. Dat blijft bijzonder. Lekker wijffie.
