Flashback Friday: Pernixkamp 1998

Tegenwoordig hoor je vaak throwback thursday. Vroeger had je manic monday. Ooit werden we gekgemaakt met zwarte zaterdag. Maar nu is er flashback Friday. Een of meer foto’s van vroeger met een kort verhaaltje erbij. Leek mij leuk. 

Onderstaande foto appte Rogier ineens door deze week.

Als we slapen zijn we schatjes.
Op de andere kant stond: jammer dat we op kamp nooit slapen. Pernixkamp 1998. Ons eerste kamp als staflid. Nu bijna 17 jaar geleden en we waren toen ook 17. Een half leven geleden dus.
Als horde heb je de mooiste jaren op kamp. Als je jong bent is alles nieuw en kun je zonder verantwoordelijkheid helemaal los gaan.
Maar als staf hebben we ook stinkend veel plezier gehad altijd. Al die mooie verhalen zou je kunnen bundelen en een fantastisch jongens boek over schrijven. Die keer dat ik met een spooktocht in het water lag, of die keer met die kettingzaag. Die keer dat iemand voor de grap een hudo moest uitgraven. Of die keer dat we de eerste zaterdag al naar het ziekenhuis moesten omdat een chef had gezegd dat je je zaklamp het beste in je kussensloop kon bewaren. Daarna volgde een kussengevecht. En zo kan ik nog uren doorgaan voor mijn gevoel. Eentje er uit pikken?
Zelf ben ik ook 1 keer voor mijzelf in het ziekenhuis geweest. De frisse mannelijke chefs (het zal 1998 zijn geweest denk ik) mochten tegen elkaar gelei worstelen. Dat is veel gladder dan modder weer ik nu. Clemens, Rogier en ik tegen elkaar. Al snel was het de mannen tegen mij omdat ik in die tijd ook al iets groter was dan zij. Cle lag op de grond en met Gier was ik bezig. Met zijn judo verleden geen gemakkelijke tegenstander. Ik boog over hem heen en hij kwam ineens heel snel omhoog met zijn hele (dat weet ik nu) harde hoofd. BAM zo tegen de oogkas aan van mijn rechter oog. Ik ging rechtop staan en zag aan de bekkies van de horde dat er iets mis was… Al snel werd mijn gezichtsveld rood. Er liep blijkbaar bloed over mijn oog… Bijna geen pijn. Vooral adrenaline.
Op naar het ziekenhuis! Alleen maar even plakken en terug naar kamp. No way dat ik nog langer een minuut ga missen voor zo iets.
De dokter had gezegd dat ik de plek wel “zo goed mogelijk schoon moest houden”. Yeah right!
Precies boven mijn rechteroog kun je nog net zien waar Rogier’s knappe kop de mijne aantikte.
Wat een wereld tijd!

Died

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven