Toevallig was ik er afgelopen zaterdag. Waar we vroeger standaard elke zaterdag kwamen. Je hoefde niet af te spreken, je had nog geen whatsapp of Facebook om te kijken wie waar was, nee je kwam gewoon op zaterdagavond naar Café de oude Marenpoort. AKA de Mapo of de Poort. Wat heb ik daar een geld over de bar gesmeten.
Natuurlijk is 1 Flashback Friday eigenlijk niet genoeg om dit onderwerp te tackelen. Maar het is wel erg leuk om eens naar terug te grijpen:
Café de Marenpoort ligt op de Kruising van de Mare en de Oude Vest en was vroeger sponsor van Pernix. Er stonden ook Pernixers achter de bar en zodoende kwamen we daar altijd na een Pernix dag. Mochten we eigenlijk niet meer naar binnen, dan hing er wel iemand uit een raam aan de Oude Vest om je door het raam naar binnen te trekken. Het is een klein bruin café wat toen nog in eigendom was van de ambassadeur van Aruba. Een man die niemand van ons ooit had gezien. Het klinkt als een broodje aap. Uiteindelijk is de tent verkocht aan de hoofdbarman, die nu nog eigenlijk is voor zover ik weet. Het is eigenlijk vooral een Quinten (van studentenvereniging Quintus) bar en van de voetbal. Veel voetballers en Quinten dus achter de bar. Sinds er geen Pernixers meer werken, is het lang niet meer zo druk op zaterdagen. Maar vroeger was het altijd raak. Gezellig, sfeer, drukte. Toen we echt jong waren kon je naar de Poort net 25 gulden en dronk je de hele avond vaasjes Dommelsch en had je plezier.
Ook met drie oktober was de Poort “the place to be”.
Mooi oud plaatje.
Er is heel veel gebeurd in die kroeg. Ook nu pik ik er een verhaal uit:
Na een avondje sterke drank met “de giftige” een niet nader te noemen persoon. Moest ik naar de wc. Ik had mijn zakken vol, was moe en was in slaap gevallen op de wc. Gelukkig was ik een goede bekende van de Poort. Al snel begon de rij bij de mannen toilet te groot te worden…
En begon men zich af te vragen wie er op het toilet zat. Ze kregen me met geen mogelijkheid wakker. Uiteindelijk hebben ze de deur er uit moeten halen en mij met twee man wakker moeten maken om het toilet weer in gebruik te krijgen. Daarbij is de deur beschadigd geraakt en tot op de dag van vandaag is deze niet meer terug geplaatst. Zoals ook te zien is op de foto.
Het is natuurlijk absurd en ik hoop dat mijn kids nooit zoiets gaan doen. Maar ergens ben ik er best een beetje trots op. En als mijn kids zoiets doms doen, dan graag in een kroeg vol met bekende mensen…
De sfeer van de zaterdagavonden. Een kroeg vol vrienden. Het is er niet meer helaas. Maar die ene bizarre avond vergeet ik nooit meer. Ook al plaatsen ze ooit weer een deur terug…



