Ziekenboeg op de kraanbaan

De kids zijn weinig ziek. Eef en ik zijn weinig ziek. Maar dit jaar zijn we toch echt aan de beurt. Vorige week maandag kwam ik thuis van squash en was Eef niet lekker. Dat werd gedurende de nacht enkel maar erger, zodat ze maar thuis bleef de dag erna.

De rest van de week is ze thuisgebleven. Tot zondag is ze zelfs niet buiten geweest. Dat zegt iets. Ook ik voelde me niet geweldig, maar het ging nog wel. Dus we hebben lekker het programma afgedraaid. Totdat Emma ineens donderdagavond ziek werd. En echt ziek. Van snikheet, naar ijskoud, spugen, alles er op en er aan. Super zielig.
Dus maar even ouderwets met een koud doekje op je hoofd op de bank.
Maar het hield niet echt over.  Dan maar gezellig er bij kruipen.

Cas was trouwens de week hiervoor niet echt lekker. Waarschijnlijk had hij hetzelfde virusje, maar de man met de eeuwige energie die altijd vrolijk is, is dan iets minder vrolijk dan normaal en zoals jullie vaker hebben kunnen lezen op dit blog, bedenken we dan pas achteraf dat er misschien wel iets met Cas aan de hand was…

Uiteindelijk heeft Emma een paar nachtjes naast mij geslapen in het grote bed. Dat was voor iedereen beter, want Eef is nog zo verkouden dat ze ’s nachts mij en ongeveer de hele etage wakker hoestte 😉
Omdat de kids bijna nooit in ons bed slapen, was ik mij er ineens bewust van hoe groot Emma al is. Het blijft zo bijzonder je eigen kind. 
Zaterdagnacht was ze haar knuffelbeer (jaja groot, maar de knuffelbeer blijft natuurlijk) kwijt geraakt en die ging ze onbewust zoeken. Dus ik werd wakker met Emma die sliep op mijn buik en steeds meer mijn kant op kwam. Ook hield ze heel lief mijn hand vast. 
Nu is het maandag. Emma is gelukkig weer beter en vandaag weer naar school geweest. Eef en ik zijn nog niet helemaal fit… Maar dat komt ook vast goed. 
Het is lang geleden dat iemand in de familie zo ziek lang ziek was… Houden zo! 

Died

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven