Op 24 mei ben ik met de klas van Emma meegeweest naar Naturalis. Door drukte thuis en op werk merk ik dat ik er niet toe kom om dit soort uitjes mee te pakken, als ik er niet ruim van tevoren rekening mee hou. Dus ik had deze woensdagochtend al vroeg in mijn agenda geblocked om mee te kunnen! En het was de moeite waard. Emma vond het erg leuk dat ik mee was en zelf vond ik het leuk om mee te gaan, Emma in actie te zien met haar klas en om de T-rex Trix eens echt te zien.
Al snel zit je met zo’n grote groep kinderen in een soort LCKV modus. Bij mij is dat dan de veegwagen. Zorgen dat iedereen aansluit en een beetje tempo er in houdt. Met verbazing heb ik zitten kijken hoe de meeste overige ouders (louter moeders in dit geval) zichzelf zien als chauffeur richting Naturalis en maar weinig bezig zijn met de groep bij elkaar houden, motiveren of enthousiasmeren. Kortom, makkelijk scoren voor mij bij de juf en de kids 🙂
In de autorit naar het museum toe zal de juf naast mij en werd al snel de charme van het vak duidelijk. De kids zijn super eerlijk en alles komt dan ook voorbij. Van verschrikkelijke ziektes van familieleden op het moment dat je langs het LUMC rijdt, tot buitenechtelijke relaties en andere zeer persoonlijke zaken. Gelukkig heeft Emma meer gevoel bij wat je wel en niet vertelt, voor mijn gevoel althans, anders zou ik mij toch echt af gaan vragen wat de juf zoal van ons weet…
Eenmaal aangekomen bij Naturalis gaat mijn Event/Facilitaire hart sneller kloppen op het moment dat onze gids aan twee klassen tegelijk een verhaal probeert uit te leggen zonder enige vorm van geluidsversterking. Waarom haal je een T-rex van x miljoen over naar je museum voor menig klassenuitje en investeer je niet in een geluidssetje voor € 500,- zodat het verstaanbaar is. Al snel raken kinderen die het niet verstaan afgeleid en wordt duidelijk dat de gids in kwestie veel meer heeft met dino’s dan met kinderen. Na wat verwoede pogingen van mij om meer kids bij de les te houden, terwijl andere ouders vooral om zich heen staan te kijken en Emma natuurlijk met volle aandacht zit te luisteren, besluit ik om ook de boel maar de boel te laten en dat op dit moment de situatie niet meer door mij te verbeteren is,
Ik laat het vooral de pret niet drukken. De kids krijgen wat gekke attributen om aan te trekken en al snel gaan we op avontuur.
Het ziet er allemaal prachtig uit.
Leuk is om te weten dat Wouter een deel van de tentoonstelling met zijn bedrijf heeft ontwikkeld. Daar kwamen we achter toen ze het weekend erna langskwamen.
Groepsfotootje!
