Aan het feit dat wij niet eens wisten hoe we onze kids moesten ziekmelden via de schoudercom, kun je concluderen dat ze bijna nooit ziek zijn. Eef en ik eigenlijk ook niet. Ondanks alle crèches en BSO’s waar van alles aan bacteriën natuurlijk rond gaan, missen we eigenlijk nooit een dag van school of werk.
Deze maand was dat een keer anders. Cas is al met al meer dan een week ziek geweest en Emma heeft ook lang zitten rommelen. Eef, Juun en ik zijn de dans weer ontsprongen, een verkoudheidje daargelaten natuurlijk.
Dit keer dus veel foto’s van hangende kinderen op de banken snotneuzen en gezichten die niet zo happy zijn. Moet ook een keer kunnen.
Cas in zijn favoriete outfit namelijk zijn onesie. De oude van Em is hem nog iets te groot, maar hij is natuurlijk zwart, zijn lievelingskleur!
Cas heeft last van bloedneuzen. Hier zit het zelfs in zijn haar. Niet tof. Eef blijft echter relaxt, want ze had dit vroeger ook altijd.
Cas blijft best stoer en ook relaxt.
Voordat het herstel helemaal een feit is bij Cas, heeft hij nog 1 zo’n dag dat hij alleen maar slaapt. Gewoon overdag uren slapen en dan om 19.30 uur weer rustig naar bed. Hij had het blijkbaar even nodig.
Ondertussen is Emma gefeild. Balen voor Em.
Ze heeft zelfs het feestje van Noor moeten overslaan. Dat zegt wel iets.
Plichtsgetrouw kleed Emma zich wel aan, maar eenmaal beneden is de bank te aantrekkelijk om op te gaan liggen… om er vervolgens niet meer vanaf te komen.
Cas is bijna helemaal hersteld. Effe lekker I-pad kijken met zijn stoere. Hoofdband om.
Ondertussen is nu de lente begonnen en zijn we al met al de herfst- en wintermaanden weer prima doorgekomen.
