Ballonvaart voor 75 jaar opa Dick en 72 jaar opa Wilke

Al enige jaren komt de wens bij opa Dick voorbij om een keer een echte ballonvaart te maken. Het is niet iets wat je dagelijks doet en best prijzig, dus ook niet iets wat je zo maar cadeau doet. Maar als iemand 75 jaar wordt is dat wel een hele mooie gelegenheid. Ook opa Wilke zou graag een keer in zo’n mandje omhoog gaan. Zo werd het idee geboren eind 2021 om beide mannen mee te nemen omhoog. Oma Ria gaat voor geen goud mee en oma Elly krijg je ook niet in een luchtballon. Een echt mannen uitje dus. Toen ik ging plannen kwam ik op de optie om het op zondag 19 juni te doen. Vaderdag! Super leuk natuurlijk met deze twee lieve vaders. 

in de voorbereiding had ik natuurlijk gekeken naar verschillende partijen die dit konden doen en al snel kwam ik er achter dat met een groep omhoog of met een eigen ballon, wel wat in prijs scheelde, maar op het geheel eigenlijk niet heel veel. Dus besloot ik om redelijk decadent voor een privé vaart te gaan. Geen afleiding van andere enthousiastelingen. 
Vlak na het avondeten haalde ik Wilke thuis op en vervolgens Dick, die er net een hele dag met de bridge groep op had zitten en vertrokken we richting Utrecht. Zoals het de familie Ruiter en familie Visser betaamd kwamen we veel te vroeg aan, maar zo konden we alvast wennen aan de plek vanaf waar we zouden gaan vertrekken.

Omdat we maar met zijn drieën en natuurlijk de piloot omhoog zouden gaan, werden we ook aan het werk gezet. Eerst maar eens de ballon uitrollen en vervolgens vol met luncht blazen.
Ik heb dus altijd gedacht dat een luchtballon vol met warme lucht zat, maar dat blijkt dus helemaal niet zo te zijn. Voor zo’n klein gezelschap is maar een beperkte hoeveelheid warme lucht nodig, De rest wordt gewoon met een grote ventilator er in geblazen. 

En als je dan de ballon staat open te houden, kun je mooi een foto maken van hoe groot zo’n ding van dichtbij is. En dan was dit dus nog een kleintje.
Eenmaal aan het vullen met lucht is er geen weg meer terug en nog op de grond is onze piloot nog een man van weinig woorden. Hij gaat er een beetje vanuit dat wij dit ook wekelijks doen. En ineens moeten we als de wiedeweerga de mand in springen, iets dan met twee 70+-ers nog een uitdaging is en we stijgen echt op als een jacko. Super gaaf.

En al snel zitten we op enorme hoogte. Ergens denk je van niet maar dan hoor je dat je toch op honderden meters hoogte zit en schrik je eigenlijk wel. Man.
En dan het uitzicht. Geweldig. 

De mand is duidelijk gemaakt op niet te grote figuren en Wilke vindt op zijn knieën zitten prettiger dan staan. Gelukkig gaat hem dat prima af en je zit hem, helaas niet op deze foto, echt genieten.
De piloot is ondertussen op zijn praatstoel gaan zitten en weet echt serieus elk gebouw, bosje of rivier te benoemen. Met Dick en Wilke is dat natuurlijk goed gezelschap die vraag na vraag afvuren.

Af en toe moeten we wel stil zijn want dan vliegen deze kanonnen aan. Echt indrukwekkend. Ik ben nogal kouwig maar in zo’n ballon vaar je met de wind mee en dus heb je geen koude wind. Zelfs op 400m hoogte is het net zo warm als beneden en als dan ook nog zo’n enorme vlam naast je aan gaat, is het goed toeven, zelfs voor deze koukleum. 
Deze foto is niet met mijn hand omhoog gemaakt, we zaten echt naast deze units met ons hoofd. Mede daarom snapte ik de keuze van Wilke om op zijn knieën te gaan zitten.

De landing was een verhaal op zich. Je spreekt dus vooraf geen locatie af maar landt gewoon waar je uitkomt. Vaak dus bij een onwetende boer. Na over twee potentiële locaties heen te zijn gevlogen, was het toch echt zover en met een snelheid van ongeveer 20 kilometer per uur knallen we met de mand tegen die grond. Ik sta achter dus vang mijzelf op en beide opa’s houden zich gelukkig ook goed, maar het was best spannend. Het gaat echt hard. Wat een ervaring.

Na alles met zijn allen opgeruimd te hebben worden we opgehaald met een busje en rijden we van het terrein van de boer, die niet uitermate enthousiast is over ons bezoek, een paar honderd meter verder om daar onze eerste vlucht te vieren. Hier zitten heel veel tradities aan vast die ik niet ga verklappen, want dat zou zonde zijn als iemand die dit leest zelf nog een keer zo’n vlucht gaat doen.

Want echt, doe het! Wat gaaf. Natuurlijk gaat het je niet lukken om dit te ervaren in zulk fijn gezelschap, maar doe het alsnog. Ik vond het legendarisch.

Died

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven