Al enige jaren komt de wens bij opa Dick voorbij om een keer een echte ballonvaart te maken. Het is niet iets wat je dagelijks doet en best prijzig, dus ook niet iets wat je zo maar cadeau doet. Maar als iemand 75 jaar wordt is dat wel een hele mooie gelegenheid. Ook opa Wilke zou graag een keer in zo’n mandje omhoog gaan. Zo werd het idee geboren eind 2021 om beide mannen mee te nemen omhoog. Oma Ria gaat voor geen goud mee en oma Elly krijg je ook niet in een luchtballon. Een echt mannen uitje dus. Toen ik ging plannen kwam ik op de optie om het op zondag 19 juni te doen. Vaderdag! Super leuk natuurlijk met deze twee lieve vaders.
Omdat we maar met zijn drieën en natuurlijk de piloot omhoog zouden gaan, werden we ook aan het werk gezet. Eerst maar eens de ballon uitrollen en vervolgens vol met luncht blazen.
En als je dan de ballon staat open te houden, kun je mooi een foto maken van hoe groot zo’n ding van dichtbij is. En dan was dit dus nog een kleintje.
En al snel zitten we op enorme hoogte. Ergens denk je van niet maar dan hoor je dat je toch op honderden meters hoogte zit en schrik je eigenlijk wel. Man.
De mand is duidelijk gemaakt op niet te grote figuren en Wilke vindt op zijn knieën zitten prettiger dan staan. Gelukkig gaat hem dat prima af en je zit hem, helaas niet op deze foto, echt genieten.
Af en toe moeten we wel stil zijn want dan vliegen deze kanonnen aan. Echt indrukwekkend. Ik ben nogal kouwig maar in zo’n ballon vaar je met de wind mee en dus heb je geen koude wind. Zelfs op 400m hoogte is het net zo warm als beneden en als dan ook nog zo’n enorme vlam naast je aan gaat, is het goed toeven, zelfs voor deze koukleum.
De landing was een verhaal op zich. Je spreekt dus vooraf geen locatie af maar landt gewoon waar je uitkomt. Vaak dus bij een onwetende boer. Na over twee potentiële locaties heen te zijn gevlogen, was het toch echt zover en met een snelheid van ongeveer 20 kilometer per uur knallen we met de mand tegen die grond. Ik sta achter dus vang mijzelf op en beide opa’s houden zich gelukkig ook goed, maar het was best spannend. Het gaat echt hard. Wat een ervaring.
Na alles met zijn allen opgeruimd te hebben worden we opgehaald met een busje en rijden we van het terrein van de boer, die niet uitermate enthousiast is over ons bezoek, een paar honderd meter verder om daar onze eerste vlucht te vieren. Hier zitten heel veel tradities aan vast die ik niet ga verklappen, want dat zou zonde zijn als iemand die dit leest zelf nog een keer zo’n vlucht gaat doen.
